Drukuj stronę

Iniekcje doszklistkowe



Chemioterapia doszklistkowa

Iniekcje doszklistkowe znalazły również zastosowanie w leczeniu nawracających nacieków białaczkowych. Wykazano, iż podawany bezpośrednio do komory ciała szklistego metotreksat w skojarzeniu z okołogałkowymi iniekcjami deksametazonu powoduje całkowite wycofanie się zmian. U części pacjentów nie zachodziła wówczas konieczność dodatkowego stosowania chemio- bądź radioterapii (Velez G. i wsp., Ophthalmic Surg Lasers 2002).

Nowe wskazania do doszklistkowego zastosowania steroidów.

Glikokortykosteroidy, dzięki swoim właściwościom przeciwzapalnym i immunosupresyjnym, stosowane w systemowej terapii, ale również w postaci iniekcji okołogałkowych, podspojówkowych, doszklistkowych, od lat wykorzystywane są w leczeniu nieinfekcyjnych stanów zapalnych gałki ocznej. Jednakże ostatnia dekada w okulistyce stanowi zdecydowany przełom w terapii glikokortykosteroidami, związany z preferowaniem ich podawania bezpośrednio do komory ciała szklistego w takich schorzeniach gałki ocznej jak: AMD (postać wysiękowa), retinopatia cukrzycowa oraz obrzęk plamki o różnorodnej etiologii.

Wspólną cechą wymienionych powyżej patologii jest aktywny proces angiogenezy oraz wzrost przepuszczalności naczyń. W leczeniu tych schorzeń wykorzystywane są dodatkowo hamujące proces nowotwórstwa naczyniowego oraz zwiększające „szczelność” naczyń siatkówki właściwości kortykosteroidów. Zatem podanie bezpośrednio do komory ciała szklistego odpowiedniego preparatu gwarantuje uzyskanie maksymalnego stężenia wewnątrzgałkowego przy minimalnej toksyczności ogólnej.

Badania demograficzne i epidemiologiczne wskazują na bardzo istotny wzrost zachorowań na zwyrodnienie plamki związane z wiekiem (AMD). Równocześnie w uprzemysłowionych krajach świata AMD jest najczęstszą przyczyną nieodwracalnej utraty wzroku wśród u osób po 50 r.ż. Obok postaci zanikowej występuje tzw. wysiękowe AMD, w przebiegu którego dochodzi do aktywnego procesu neowaskularyzacji naczyniówkowej z ostateczną formacją podsiatkówkowej błony włóknisto-naczyniowej. Stąd też w tych przypadkach najczęściej zalecane jest stosowanie steroidów w postaci iniekcji do komory ciała szklistego.

W praktyce klinicznej wykorzystywany jest triamcynolon – syntetyczny glikokortykoid, który nie tylko powoduje zmniejszenie lokalnego stężenia VEGF, ale także, oddziałując na metabolizm macierzy pozakomórkowej oraz komórek nabłonka barwnikowego siatkówki, przyczynia się do wzrostu „szczelności” bariery krew-siatkówka ( Deckers V. i wsp., Bull Soc Belge Ophtalmol 2005). Nie bez znaczenia jest również zdolność tego leku do hamowania makrofagów oraz czynników angiogennych zaangażowanych w proces nowotwórstwa naczyniowego.

Generalnie na całym świecie wyniki badań nad skutecznością triamcynolonu w lokalnej terapii wysiękowej postaci AMD są bezsprzeczne. Doniesienia literaturowe zawierają wielorakie schematy postępowania terapeutycznego u tych chorych. Wszyscy autorzy wskazują jednak na znaczną poprawę ostrości wzroku, a także ustąpienie częściowe/całkowite obrzęku plamki wykazane w badaniu OCT.

Nie zawsze jednak poprawa utrzymuje się stale. Obecnie uważa się, iż wielkość jednorazowej dawki określa czas wycofania się patologii. Dopuszcza się możliwość wielokrotnych iniekcji doszklistkowych. Przykładowo podanie 20 mg triamcynolonu do komory ciała szklistego powoduje poprawę stanu pacjenta na okres 6–9 miesięcy (Jonas J.B. i wsp., Prog Retin Eye Res 2005).

Ze względu na miejscowe działania uboczne triamcynolonu podanego w dużych dawkach (wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego, progresja zmian zaćmowych) oraz konieczność powtarzania wstrzyknięć nadal trwają badania nad ustaleniem optymalnego programu leczenia wysiękowej postaci AMD. Obiecująca wydaje się terapia skojarzona: PDT z dożylnym podaniem werteporfiny i doszklistkowe iniekcje triamcynolonu (4 mg) (Spaide R.F. i wsp., Ophthalmology 2005).


 

powrót   

«Poprzednia strona · 1 2 3 4 · Następna strona»
zaloguj gość
Sklep internetowy Tishop.pl
Projekt: Andrzej Moczydłowski